Bulimia (bulimia nervosa) to jedno z zaburzeń odżywiania, które charakteryzuje się nawracającymi, niekontrolowanymi napadami objadania się. Po epizodach spożywania dużych ilości – zazwyczaj wysokokalorycznych – pokarmów, osoba chora podejmuje działania mające zapobiec przyrostowi masy ciała. Najczęściej prowokuje wymioty, stosuje środki przeczyszczające, moczopędne lub leki hamujące apetyt.
Podłoże bulimii ma przede wszystkim charakter psychiczny. Osoby dotknięte tym zaburzeniem mają zniekształcony obraz własnego ciała i nie akceptują swojego wyglądu. Choroba najczęściej występuje u kobiet między 18. a 35. rokiem życia.
Jakie sa przyczyny bulimii ?
Rozwój bulimii jest wynikiem współdziałania czynników biologicznych, psychologicznych i społecznych.
Czynniki biologiczne
Ryzyko zachorowania zwiększa się, jeśli w rodzinie występowały przypadki otyłości lub depresji. Badania wskazują, że istotne znaczenie mogą mieć:
-
podwyższony poziom kortyzolu (hormonu stresu),
-
zaburzenia poziomu greliny – hormonu odpowiedzialnego za odczuwanie głodu,
-
nieprawidłowości w funkcjonowaniu neuroprzekaźników.
Czynniki psychologiczne
Osoby podatne na bulimię często mają niską samoocenę, trudności w regulowaniu emocji oraz problemy z radzeniem sobie ze stresem. W wielu przypadkach w środowisku rodzinnym występowały konflikty, zaburzona komunikacja, nadmierny krytycyzm ze strony rodziców (szczególnie matek) oraz wygórowane wymagania wobec dziecka.
Czynniki społeczne
Nie bez znaczenia pozostaje wpływ mediów społecznościowych i kultu szczupłej sylwetki. Presja osiągnięcia „idealnego” wyglądu może sprzyjać rozwojowi zaburzeń odżywiania, zwłaszcza u młodych kobiet.
Jak diagnozuje się bulimię ?
W badaniach laboratoryjnych często stwierdza się obniżony poziom potasu i chloru, co może prowadzić do groźnych zaburzeń rytmu serca. Charakterystyczne są również objawy odwodnienia, takie jak suchość skóry.
U osób chorujących na bulimię można zaobserwować:
-
powiększenie ślinianek przyusznych,
-
uszkodzenie szkliwa zębów spowodowane częstymi wymiotami,
-
wahania masy ciała.
Kryteria diagnostyczne obejmują:
-
występowanie epizodów objadania się co najmniej dwa razy w tygodniu przez okres trzech miesięcy,
-
nadmierne koncentrowanie się na masie ciała i postrzeganie siebie jako osoby otyłej,
-
silne napady głodu i utratę kontroli nad jedzeniem,
-
stosowanie zachowań kompensacyjnych (wymioty, środki przeczyszczające, moczopędne, leki zmniejszające apetyt).
Jak leczy się bulimię ?
Leczenie bulimii obejmuje zarówno farmakoterapię, jak i psychoterapię.
Terapia interpersonalna pomaga redukować objawy depresji i lęku, które często towarzyszą zaburzeniom odżywiania. W przypadku młodszych pacjentów skuteczna bywa terapia rodzinna, wspierająca poprawę komunikacji i relacji w domu.
Wczesne rozpoznanie i podjęcie leczenia znacząco zwiększa szanse na powrót do zdrowia.
Autor: Redakcja Bakalie.com
